Wiazania wodorowe

Watson i Crick w swoim modelu połączyli ważne informacje o chemicznej budowie DNA z wynikami badań nad dyfrakcją promieni rentgenowskich. Pomiary jasno wskazywały, że podwójna he-lisa ma stałą i ściśle określoną szerokość 2 nm. Dane te zgadzają się z prawami Chargaffa. Obserwacje dokonane na modelach nasunęły Watsonowi i Crickowi myśl, że jeśli każdy „szczebelek" w nici DNA będzie składał się z jednej puryny i jednej pirymidyny, to szerokość helisy wyniesie dokładnie 2 nm. W miejscu połączenia dwóch zasad purynowych odległość między nićmi byłaby większa niż 2 nm, a w miejscu połączenia dwu pirymidyn -mniejsza. Wówczas zaś odległość między nićmi w łańcuchu DNA nie byłaby stała. Dalsze prace nad modelem doprowadziły do ustalenia, że adenina może łączyć się w parę z tymina dzięki tworzeniu się między nimi wiązań wodorowych; połączenie przeciwne, tj. między cytozyna a adeniną i między guanina a tymina, nie umożliwia powstania korzystnego układu wiązań wodorowych. Adeninę z tymina łączą dwa wiązania, a guaninę z cytozyna trzy. Koncepcja tworzenia się specyficznych wiązań wodorowych doskonale tłumaczy prawa Chargaffa. Liczba cząsteczek cytozyny musi być równa liczbie cząsteczek guaniny, ponieważ każdej cytozynie w jednej nici odpowiada guanina w drugiej nici. Podobnie, każdej cząsteczce adeniny w jednej nici odpowiada cząsteczka tyminy w drugiej. Sekwencje zasad w obu niciach są zatem do siebie komplementarne - to znaczy, że sekwencja nukleotydów w jednej nici wymusza komplementarną sekwencję nukleotydów w drugiej nici.
setugo.pl - oferta prowadzenia bloga